1.11.11

Festexando o 24 de outubro


"Un día leí un libro y toda mi vida cambió". 
La vida nueva. Orhan Pamuk

 



       Un día leí un libro y toda mi vida cambió…cambió…cambió…

¡VALE, otro papel a la basura!
 ¡Si es que al final voy a deforestar un bosque al completo!
¿Por dónde iba…? 
¡A, sí! 
Un día leí un libro y toda mi vida cambió, ¿Cómo no? 
En el principio, como siempre…
¿Dónde estás inspiración?

             Eso es lo que pensaba Lidia mientras no se le ocurría nada para hacer el cuento que su profesora de lengua le mandara, pues nunca fuera una chica de mucho pensar, y sus ideas no eran las mejores que se digan. Pensando y pensando, Lidia se quedó dormida, y mientras dormía Morfeo quiso que soñara y los sueños comenzaron. Primero, se encontraba en un palacio, todo decorado con lo mejor pues, era el palacio de la princesa Literatura. Allí Lidia, se encontró con tal personaje y mientras hablaban, ella le contaba porqué se quedara a dormir y le pidió ayuda a la inteligente alteza, y ¿Cómo no? Ella se la concedió. La princesa llevó a Lidia a la biblioteca real y le explicó que allí encontraría de todo y que sus libros le serían de gran ayuda. Lidia empezó a leer hasta que encontró el libro perfecto. Era un libro que contaba las aventuras de un famoso caballero de aquella época. Lidia leía, y a medida que leía, escribía un pedazo de su relato…hasta que ¡Por fin lo acabó! De aquella, Lidia, se disponía a despedirse de la princesa cuando escuchó la voz de su madre que la llamaba y entonces se despertó poco a poco, pensando aún en el cuento que le quedaba por escribir.

             Lidia corrió a coger el folio donde nada más tenía escrito “Un día leí un libro y toda mi vida cambió” y para su sorpresa, ese folio… ¡estaba escrito! Y había una nota que ponía: aquí tienes tu cuento Lidia, con cariño la princesa Literatura. Lidia sonrió y sin más recogió todo y se fue a leerle el cuento a su hermana pequeña.  Laura  Soutullo. 2º ESO


                                                                                                                                      

14.3.11

ACRÓSTICOS II

ACRÓSTICOS
Un acróstico (del griego ákros: extremo, y stikhos: línea o verso) es una composición poética en la que las letras iniciales, medias o finales de cada verso leídas en sentido vertical, forman un vocablo o una locución. (Definición Wikipedia)

EJEMPLOS:

El acróstico más característico de la lengua española está constituido por los versos que conforman el Prólogo de La Celestina de Fernando de Royas, (1499), en cuyas octavas se puede leer la siguiente frase: El bachiller Fernando de Royas acabó la comedia de Calisto y Melibea y fue nacido en la Puebla de Montalván.

El silencio escuda y suele encubrir
Las faltas de ingenio e las torpes lenguas;
Blasón que es contrario publica sus menguas
Al que mucho habla sin mucho sentir.
Como la hormiga que deja de ir
Holgando por tierra con la provisión,
Iactóse con alas de su perdición:
LLeváronla en alto, no sabe dónde ir.
El aire gozando, ajeno y extraño,
Rapiña es ya hecha de aves que vuelan; (…)


La continuación del poema puede leerse en: http://es.wikipedia.org/wiki/Acr%C3%B3stico


Octava del Cancionero general, de Luis Tovar. Tiene la particularidad que en el cuerpo de cada verso se incluye el nombre de otra dama, á saber: Eloísa, Ana, Guiomar, Leonor, Blanca, Isabel, Elena, Maria y Francina.

Feroz, sin consuelo y sañuda dama,
Remedia el trabajo a nadie creedero,
A quien le siguió martirio tan fiero,
No seas leon ó reina, pues t'ama.
Cien males se doblan cada hora en que pene,
Y en tí de tal guisa beldad pues se asienta,
No seas cruel en así dar afrenta
Al que por te amar ya vida no tiene.



Soneto acróstico cuyas iniciales dicen Isabel de Borbón de Patricio de la Escora.

Ira del cielo, amor, fueron tus tiros:
Sobre el que adora un imposible objeto:
Arde y su fuego, que ocultó el respeto,
Bramando exhala en rápidos suspiros.
En vano ablandan bronces y porfiros
Lágrimas de dolor. ¡Cruel Aleto!

Dura suerte! No muda un solo afeto,
En tanto el hombre cambia en raudos giros.


Bárbaro amor, concede una esperanza,
O que á olvidar me mueva su desprecio:
Rompe, sino, los lazos de la vida:
Baste ya lo sufrido á tu venganza
Oh! no escuches, amor, ni ruego necio:
No: ingrata sea: nunca aborrecida.

Fuente: http://es.wikipedia.org/wiki/Acr%C3%B3stico



Aplícase a
Composición poética,
Romántica o vanguardista,
Opuscular o verborreica,
Singular o vulgar, en fin, a
Todos los poemas en que la
Inicial letra de cada verso
Compone un vocablo
O una frase en vertical
                                    Rodolfo Franco (poeta brasileño)

Fuente: http://www.educared.org.ar/comunidades/tamtam/archivos/2005/07/13/acrosticos.htm


Caleidoscopio luminoso
Imágenes en lo oscuro
Nebulosa de celuloide
Explosión de luces

Miles de bombillas coloridas
Aires grises y queridos
Deambular de autómatas de asfalto
Redes de calles angulosas
Idas y venidas sin motivos
Días urbanos sin remedio

Fuente: http://www.poeticadigital.com/index.php/juanferpt/acrosticos-de-pasillo/2007



Ejemplo con las letras de BUBISHER (pájaro que trae buena suerte), nombre del bibliobús que va a los campos de refugiados saharauis. Raúl Vacas e Isabel Castaño desarrollaron un taller Almar la mar con el objetivo de descubrir la mar, reconocerla y recuperarla a través de los sentidos y de las palabras hasta conseguir:

Buscar con la mirada su horizonte y comprobar su
redondez.
Unir las dos orillas con la mente.
Bañarse en la más fresca.
Imaginar su hondura y transparencia.
Saborear su brisa y separar sus ingredientes para
degustarlos poco a poco: el pez negro, el agua
clara, la sal blanca, las algas verdes y rojas, el
yodo de sol naranja, la carne azul del pescado y
sus escamas de cien colores.

Hundir las manos en la arena y escurrir el tiempo
entre los dedos, aguantar el tacto de las algas en
los pies, cavar un pozo con las manos hasta llegar
al brote del agua, dejar que mane y flotar en
ella panza arriba.
Escuchar el sonido de las caracolas, los niños en
la playa, las olas al romper, el agudo grito de las
gaviotas, el bullicio del puerto, el crujido de las
barcas y el roce de sus redes.
Recuperar la mar, amarla y almarla. Poblar la mar.

Fuente: http://raulvacaspolo.blogspot.com/2010/04/bubisher.html



ACROSTICO PARA ISABEL PÉREZ MONTALBÁN

I sla te vuelves, ausencia,
S umergible introspectivo;
A bubilla que se abisma
B uceando lo insondable;
E spejo que nos revela
L a imagen de nuestra entraña.

P uertos de tu desarraigo,
E enfasis, ventana, criba,
R aíz desnuda que sangra
E legías trasparentes;
Z ócalo de intimidades,

M etáfora de tu herida,
O jo avizor que trasciende,
N otaría de humillaciones,
T ántalo, memoria ,vida,
A lambique de tus lagrimas,
L cerada libertad,
B ufete de soledades,
Á ureo verso, manantial,
N omenclatura de sueños.

                                                  Benito Gallardo Martín. 2008

Fuente: http://www.rinconliterariodecampillos.es/index.php?option=com_content&view=article&id=129&Itemid=191



Más información: http://www.juntadeandalucia.es/averroes/recursos_informaticos/andared01/poesia/activida/activi04.html

ACRÓSTICOS

Os ACRÓSTICOS son composicións poéticas na que as letras iniciais, medias ou finais dos versos, lidas en sentido vertical, forman unha palabra ou unha frase.

O ideal é que o poema resultante teña relación coa/s palabra/s que se pode/n ler en vertical. Algúns exemplos:

Soubeches unha vez máis
ocultar o teu rostro,
negar ao mundo ese don
impreciso pero doce, así,
así amante: a túa boca.
                                         Anónimo


Materia de milagre a túa presencia e
O ardor que provocas e que templo
Nas pozas dos teus ollos
Igualmente ardentes
Cando os corpos deciden
Amarse deica as últimas labaradas
                                                                  María Xosé Queizán

                       
Somentes
intentaba conseguir
deixar na terra
algo de min que me sobrevivise
sabendo que deberia ter sabido
impedirme a min mesmo
descubrir que só fun un interludio
atroz entre dous muros de silencio
só puiden evitar vivindo á sombra
inocularlle para sempre a quen amaba
doses letais do amor que envelenaba
a súa alma cunha dor eterna
sustituíndo o desexo polo exilio
iniciei a viaxe sen retorno
deixándome levar sen resistencia
ó fondo dunha interna
aniquilación chea de nostalxia.

                                         Acróstico, novembro 1994. LOIS PEREIRO (Coas letras  de SIDA)

                           Paixón que enlaza corazóns:
                           Amorío.
                           Razóns que sobran e faltan:
                           Tolería.
                           Inmensa felicidade ou      
                           Celos.
                           Inventamos realidades e
                           Poemiñas escribimos,
                           Entregando a nosa alma,
                           Movidos polo engado
                           Ou o rumor pausado,
                           Si, dunha bágoa.


                                    Fonte: http://aulapdc.blogspot.com/2010/02/concurso-de-acrosticos.html



9.3.11

Por que escribe vostede?

«¿Por qué escribe?»
"Todo escritor padece a menudo esta pregunta. Que contiene quizás una implícita acusación: «¿No debería usted estar haciendo otra cosa?» Un vendedor, un electricista o un fisioterapeuta, que sin duda desempeñan oficios más respetables, rara vez necesitan contestar a la pregunta de por qué hacen lo que hacen. Por suerte, acabo de reencontrarme con un soneto de Óscar Hahn (poeta capaz de hacer que las formas clásicas parezcan raras) titulado ‘¿Por qué escribe usted?’. Valga como respuesta permanente:



Porque el fantasma porque ayer porque hoy:
porque mañana porque sí porque no

Porque el principio porque la bestia porque el fin:
porque la bomba porque el medio porque al jardín

Porque Góngora porque la tierra porque el sol:
porque San Juan porque la luna porque Rimbaud


Porque el claro porque la sangre porque el papel:
porque la carne porque la tinta porque la piel


Porque la noche porque me odio porque la luz:
porque el infierno porque el cielo porque tú


Porque casi porque nada porque la sed
porque el amor porque el grito porque no sé


Porque la muerte porque apenas porque más
porque algún día porque todos porque quizás.


Fonte: Microrréplicas. Blog de Andrés Neuman

16.3.10

Autorretrato

George Bernand Shaw dijo una vez “cuando leas una biografía ten presente que la verdad nunca es publicable, así que no os fiéis mucho de las palabras que leeréis a continuación.

Mi nombre es PatoSá y soy una escritora en potencia. También me dedico a la fotografía casera de vez en cuando y suelo sumergirme a bucear en cantidad de libros que mucha gente considera demasiado grandes.

Con respecto a mi vida, es completamente normal, y como la de cualquier adolescente está llena de altibajos. Pero con un pequeño detalle que la diferencia del resto. Adoro la música desde pequeña, me refiero a estilos como metal, rock, heavy,… e ir a conciertos de gran calibre es una de mis aficiones preferidas. Con solo 18 años llevo ya nueve conciertos, y en tres de ellos había más de 30.000 personas.

Me considero una persona con grandes planes para el futuro, tanto inmediato como a largo plazo, pero me falta ese toque de acción que muchos otros tienen.

Me han pedido, que en esta biografía ponga un listado de los libros que he leído o que me gustaría leer. Pero eso haría que se alargase demasiado, pues tengo una lista de treinta y siete libros que quiero leer, por no hablar de la lista de los que ya he leído… así que solo citaré unos cuantos:

Adoro los libros de C. R. Zafón, me los he leído todos. Estoy terminando de leer el tercer libro de la trilogía Milenium, y he de decir que Lisbeth es un personaje alucinante. Quiero leerme los diez libros que ha escrito Anne Rice, el primero es “Entrevista con el vampiro”.También están en mi lista las trilogías de Libba Gray y Cornelia Funke, así como las sagas de J. R. Ward, Sue Limb o L. J. Smith. SARAI


Sarai obtivo o 2º premio da súa categoría no VCertame literario do IES de Sanxenxo

11.3.10

Por que escribo? ( 11)




Escribir é un verbo que significa comunicación.Toda a xente necesita comunicarse e expresar o que sente e pensa .Pero para expresarse hai moitas formas.Sen ningunha dúbida a miña forma de comunicar o que penso é a través da escritura; porque escribir non é so deslizar o bolígrafo por unha folla de papel. Dende a primeira carta que escribes querendo dicir o que non podes expresar con palabras ata unha historia que che mandan escribir na escola donde sintes que estás dentro doutro mundo, que cada segundo que pasa podes decidir que ocorre e que na túa cabeza hai lugares cos que sempre soñaches e nunca viviches.

Escribir para min é poder crear o meu propio mundo onde eu son dona de cada momento e que todo iso pódollo transmitir a calquera cunhas poucas palabras. Raquel.

Raquel acadou o 2º premio na categoría A no VCertame Literario do IES de Sanxenxo

Por que escribo? (10)


Escribo porque me gusta, e podo escribir o que penso só sabendo eu o que significa, porque non hai ninguén que mo impida. Podo pasarme a vida escribindo cousas sen sentido para uns, pero moi importantes para min. Porque escribir e ter imaxinación, que ás veces pode ser unha boa virtude, se non pasas os límites. Escribes sen saber o final, porque de cada palabra podes sacar unha frase, e de cada frase unha historia, sen darte conta de que cada vez que escribes o fas mellor, porque co tempo aprendes a correxir os teus erros e a melloralos.

Thalia 

10.3.10

Por que escribo? (9)

.


Escribir é unha experiencia xenial. Podes crear mundos de fantasía e meterte neles, sen que nada nin ninguén cho impida. Eu non adoito escribir, pero cando o fago acendo todos os meus sentidos e a miña atención.
Imaxinas un lugar sen regras, normas nin restricións? Pois alí estou eu sempre que me atopo anoxado ou sen saber que facer. Porque a escritura é parte do teu tempo libre, non unha obrigación. Por iso vos recomendo que escribades, pois é un método xenial de relaxarse e desconectar da realidade.

Rubén.

Rubén obtivo o primeiro premio da súa categoría na IV e V edición do Certame do noso centro.




Por que escribo? (8)




Un dos meus amores é a escritura. Preguntarédesvos o porqué, non?


Pois a verdade, e que eu escribo, porque ao escribir, plasmo todo o meu maxín nunha folla de papel. Ese papel, se o escrito está ben expresado, xa non será un papel do montón. Non, ese papel brilará polo seu contido. Un mundo, cos seus personaxes, coas vidas destes personaxes, e todo isto contido nunha simple folla de papel, curioso verdade?


Crea o teu propio mundo, e anímate a escribir!!


RICARDO.

Por que escribo? (7)

Mis razones para escribir.                                 

Existen muchas razones, pero las mías son las siguientes: escribo porque me gusta, escribo porque me encanta leer por lo tanto tengo que escribir (es una ley de la naturaleza), escribo para leer lo que me gusta, escribo porque lo necesito, escribo porque… en fin… hay demasiadas razones para nombrarlas todas.

Por ahora han dado buen resultado. He escrito cuentos, poemas de todo tipo, microrrelatos y hasta he empezado una novela. He participado en concursos de toda clase, y lo paso bien escribiendo, y aún más cuando al escribir le sacas algunas ventajas.

Muchos me han dicho que lo mío no es justo, que ellos se esfuerzan al máximo y no consiguen nada y que yo, solo con mirar un poco mal al papel… se me escribe la historia sola. Esto, claro está, no es ninguna excusa. Yo he aprendido a hacerlo, y ellos también pueden conseguirlo practicando un poco y buscando unos buenos motivos para escribir.

Adrián

 
Adrián acaba de gañar o segundo premio de microrrelatos da SEDLL 



9.3.10

Por que escribes? (6)


Por que escribo?


Pois, aínda que o pense moito, non atopo resposta a esta, en principio, fácil pregunta.



Quizais escribo porque, como ben dixo Xabier Docampo, é unha forma de atoparme a min mesma e cos meus sentimentos. Ó mellor, é porque creo historias que non teñen moitas posibilidades de se facer realidade, ou porque o que penso e imaxino merece ser plasmado nun papel ou nun ordenador.

Ou, simplemente, escribo porque me gusta escribir.
A min, écheme o mesmo.
O único que sei é que escribo.E punto. HENAR




Por que escribes? (5)


POR QUE ESCRIBO?
Gústame ver como se moven as letras, como nacen das entrañas da miña estilográfica e como morren enterradas nunha capa de xeada e neve chamada típex. As miñas letras son como ceboliñas, redondas e con moitas capas, dulceamargas e para todos os públicos. Debúxoas cun boli Bic mordido e sen a tapiña de atrás, asasínoos e mutilo diariamente, a saber a cantos perderon a vida en época de exames, ás miñas mans e ás mans de estudantes nerviosos, sen escrúpulos.
Escribo en papel que ule a mandarina e nube, sempre con raias feitas con acibeche; en resumo escribo, para contar, con persoas que importan e coas que queren importar, para facerme, xa que como di Jose Luis Sampedro 'facerse é vivirse e non só estar vivo nin, menos aínda vexetar. Pero aínda importa máis outra pregunta: Para quen vivir? pois nin se fai un só nin se vive a soas ''
Sara

7.3.10

Por que escribes? (4)

Escribir.
Escribir é un sentimento máis, unha forma de expresarse, unha forma de encontrarse cun mesmo, unha forma de coñecerse. Cando me preguntan por que escribo, non encontro respostas para contestar. Realmente é coma se che preguntasen: por que sentes? Hai alguén capaz de responder a iso? Sentimos para manternos vivos. Escribimos para non morrer en vida.

O sentimento de escribir é un sentimento total, que abrangue dende o amor ata a infidelidade, pasando pola traizón e a dor; dende a alegría ata a pena, dende a liberdade ata a angustia, dende os sonos ata os pesadelos... O escribir é o todo, todo se fai posible escribindo.

Todos probamos algunha vez ese sentimento. Algúns encontrárono na súa totalidade e decidiron vivir del, outros conformáronse con exploralo superficialmente e abandonalo sen saber todo o que deixaban atrás; e outros moitos aínda están a aprender a camiñar con el, como eu.
Anímote
a que ti tamén te unhas a nós! O único que che podo prometer é un mundo sen límites, cheo de todo.

Sara.

Sara obtivo o 2º premio da súa categoría no V Certame do IES de SANXENXO



Por que escribo? (3)

Escribo, porque me gusta escribir.
Escribo porque as aburridas horas de inverno e as tardes chuviosas se pasan máis rápido escribindo. Escribo porque xa me cansei de facer outras cousas e porque a vida é menos monótona, máis amena e máis divertida cando se escribe.



Escribo sabendo que non servirá para cambiar o meu físico, nin os meus labios, nin os meus ollos, nin os meus pés ... Tampouco o meu futuro, seguramente non serei escritora nin nada que se lle pareza.



Pero escribo, a pesar de todo, porque sei que escribir pode cambiar o meu estado de ánimo, pode debuxar un sorriso e mesmo unha gargallada nun rostro sombrío, pode cambiar a miña mentalidade e tornala en positiva. Raquel

Por que escribes? (2)

A min axúdanme a escribir as experiencias vividas, os sentimentos, pero sobre todo os libros que lin e que me fixeron crecer con cada páxina que pasaba. As frases dalgúns quedaron na miña mente coma uns proverbios para a miña vida. Tamén estes títeres dos escritores, chamados personaxes, axudáronme a coñecer novas maneiras de pensar e de sentir, fixeron que adquirira novos puntos de vista e a modificar a miña opinión, xa que comprendo os seus procedementos e actitudes.
Escribir é plasmarte, a ti e ao que te rodea. Cada palabra, cada oración é parte de ti e da túa personalidade. Por iso hai tantas maneiras de escribir; as mesmas que de ler e entender ás persoas e situacións.
Escribir é o conxunto de todo o vivido, incorporar involuntariamente ás palabras as experiencias, o camiño recorrido. Aqueles sorrisos, aquelas bágoas. O medo á felicidade. A dor, a inquedanza. Os soños, a realidade. O pasado, o futuro. Pegadas que quedan e que nos indentifican.    MIRIAM

Por que escribes

EU ESCRIBO


Cando vai frío.
Cando xogo a ser quen non son, abro os ollos máis que nunca
e pinto as súas ventás dun negro brunido
no que a tinta da miña pluma travesa
salpica as caras
dos xordos, mudos,
paralíticos e cegos que me sorrín, só como súplica para que lles deixe camiñar sobre a miña descolorida letra,



para poder escoitar o rasgueo da tinta do meu instrumento sobre o papel,
para berrarse uns a outros e namorarse cos seus xa prudentes ollos dos do outro. Golpean na firme caixa de madeira na que os arroupo, sacódense, peléxanse por abandonar esa escura sala de espera na que xogan a adiviñar en que ollos vestirse ou que bicos deben dar.



Patean as xitanas, morren os dragóns e soñan os pequenos príncipes,
e así todos os días, así día tras día,
cos ollos bautizados e os labios caídos, cansos de durmir cun non é para sempre escrito na almofada e emborrachados de imaxinar o que imaxino.


Por iso, por iso escribo,
porque aínda me doen os seus xeonllos fincados na áspera madeira
e porque quero escribilos, porque aínda quedan moitas persoas que inventar.
                                                                                                                                          Ana

Ana  acaba de gañar o 1º premio de microrrelatos da SEDLL





25.2.10

Novelista aos 15 anos

Cristina Prieto Solano ten quince anos. Vive en Ferrol. Estudia 4º ESO e guitarra e ademáis acaba de publicar a súa primeira novela: La claridad de la sombra.


Atopámonos ante unha obra pertencente ao xénero fantástico onde unha rapaza chamada Sara, tras achar un anel máxico, penétrase no mundo de Kandreon xunto a Luís, de quen está namorada. O rei Flavion escolleunos  para loitar contra os Seres Escuros e o Maligno. Así, Sara e Luís descubrirán a capacidade de transformarse en criaturas máxicas con poderes sobrenaturais, dispostos a devolver o equilibrio a Kandreon.


Cristina estará na nosa biblioteca o martes día 2 de marzo. Agardámola con impaciencia e curiosidade. ¿Cómo é posible que sendo tan nova poida ter xa escrito unha novela?  Esta é a primeira pregunta que todos se fan que Cristina saberá respostar, seguro con soltura, á vez que  transmitirá a súa  paixón de escritora e de devoralibros.

Mentras tanto podes atopar a Cristina tamén en FACEBBOOK


Vía Juvenil romántica

9.2.10

Chegan máis poemas!!

¡Ay señor! si me dejaras una mujer tener
sus ojos no serían azules, ni verdes,

tampoco castaños, serían negros,
como mis castañuelas,
como mis zapatos.

Sus pies de arcilla,
el corazón hecho tinta.


Su barbilla apoyada siempre
en mi pecho, sus brazos,
anudados con fuerza a mi cuello.


Sus pies de arcilla,
el corazón hecho tinta.


Ay señor, te lo suplico,
quiero una moza, para cantarle el amaeces,
quiero su fino cabello entre mis manos,
quiero sus besos, y tambien sus abrazos.


Grita fuerte el jilguero,
grita sueños al cielo.

Envueltos los pies en arcilla,
tinta en el corazón. Ana Uhía

6.2.10

Algo de poesía

Tendo como referente o poema Diez palabras de Gonzalo Escarpa, os alumnos de 2º ESO crearon o seu propio poema coas súas dez palabras favoritas. Velaí unha mostra do recollido.

Sólo diez palabras                                                                     


Son diez palabras,
diez palabras que me gustan,
las que aquí os voy a citar.

No sé el orden,
ni lo creo saber,
aunque puede que océano
una de las diez
llegue a ser.

De segundo plato,
vegetales variados
os pienso servir,
tomate, cebolla, lechuga;
ensalada.

Lobos, son bestias,
hombre-lobo, ser humano,
persona, no existe.
Hombre-lobo es la tercera palabra.

Luz es la cuarta palabra,
que proviene del Sol,
Sol amarillo y naranja
protector de su legendario esplendor.

Alemania ya es la quinta,
escalofrío es la sexta,
la sexta es un canal,
pero no mi séptima.

Mi séptima es colibrí,
pequeño y danzarín,
burbuja es la octava
que por el mar flotaba.

Antiguo su inicio
fantasmal y ancestral,
la palabra primitivo.

Última décima,
once menos uno,
árboles de letra…
El bosque.
                                RODIÑO BALBOA, Ricardo



Mis diez palabras.

Voy a elegir diez palabras,
diez palabras voy a elegir,
solo diez palabras.

La palabra primera
será fotografía
porque con  ella
puedes expresarlo todo
sin ninguna palabra.

La segunda va a ser,
todo, una palabra
que lo dice todo,
pero sin decir nada.

En tercer lugar,
ordenador, mp4,
móvil, y DVD
son las nuevas tecnologías.

Sólo me quedan cuatro
cuatro sólo me quedan
cuatro palabras sólo.

Una de estas cuatro
será la familia,
la que te apoya y
comprende
en los momentos duros.

La octava palabra
será sandía,
porque por fuera
es dura,
pero en su interior tierna.

La novena será trofeo,
una chatarra
que no sirve para nada
sino por reconocimiento.

Y la última palabra
la última palabra
es cuadro, porque
te diviertes pintando.

Estas son mis diez palabras,
mis diez palabras estas son ,
Ahora que ya te las he dicho
dime tú cuales son.

                                          SUEIRO FERNÁNDEZ, Alberto



Dime cuales son tus palabras favoritas
y te diré quien eres.

Para mí
la primera otorrinolaringólogo
porque es larga
y se puede usar de título.


La 2 podría ser
un adjetivo en femenino
tacaña.


La tres, caúcaso
no necesita explicación.
4 pincel
5 terrible


esternocleidomastoideo puede ser la sexta,
aunque tal vez algo rebuscada,
mamá sería más fácil
pero también más tonto.


La siete llamarada
podría escoger diablo
pero prefiero hielo,
sí, hielo es la octava.


La novena palabra es psicótico
(siempre me gustó).


La décima fin.


                                              ADRIÁN MELÓN