7.3.10

Por que escribes

EU ESCRIBO


Cando vai frío.
Cando xogo a ser quen non son, abro os ollos máis que nunca
e pinto as súas ventás dun negro brunido
no que a tinta da miña pluma travesa
salpica as caras
dos xordos, mudos,
paralíticos e cegos que me sorrín, só como súplica para que lles deixe camiñar sobre a miña descolorida letra,



para poder escoitar o rasgueo da tinta do meu instrumento sobre o papel,
para berrarse uns a outros e namorarse cos seus xa prudentes ollos dos do outro. Golpean na firme caixa de madeira na que os arroupo, sacódense, peléxanse por abandonar esa escura sala de espera na que xogan a adiviñar en que ollos vestirse ou que bicos deben dar.



Patean as xitanas, morren os dragóns e soñan os pequenos príncipes,
e así todos os días, así día tras día,
cos ollos bautizados e os labios caídos, cansos de durmir cun non é para sempre escrito na almofada e emborrachados de imaxinar o que imaxino.


Por iso, por iso escribo,
porque aínda me doen os seus xeonllos fincados na áspera madeira
e porque quero escribilos, porque aínda quedan moitas persoas que inventar.
                                                                                                                                          Ana

Ana  acaba de gañar o 1º premio de microrrelatos da SEDLL





25.2.10

Novelista aos 15 anos

Cristina Prieto Solano ten quince anos. Vive en Ferrol. Estudia 4º ESO e guitarra e ademáis acaba de publicar a súa primeira novela: La claridad de la sombra.


Atopámonos ante unha obra pertencente ao xénero fantástico onde unha rapaza chamada Sara, tras achar un anel máxico, penétrase no mundo de Kandreon xunto a Luís, de quen está namorada. O rei Flavion escolleunos  para loitar contra os Seres Escuros e o Maligno. Así, Sara e Luís descubrirán a capacidade de transformarse en criaturas máxicas con poderes sobrenaturais, dispostos a devolver o equilibrio a Kandreon.


Cristina estará na nosa biblioteca o martes día 2 de marzo. Agardámola con impaciencia e curiosidade. ¿Cómo é posible que sendo tan nova poida ter xa escrito unha novela?  Esta é a primeira pregunta que todos se fan que Cristina saberá respostar, seguro con soltura, á vez que  transmitirá a súa  paixón de escritora e de devoralibros.

Mentras tanto podes atopar a Cristina tamén en FACEBBOOK


Vía Juvenil romántica

9.2.10

Chegan máis poemas!!

¡Ay señor! si me dejaras una mujer tener
sus ojos no serían azules, ni verdes,

tampoco castaños, serían negros,
como mis castañuelas,
como mis zapatos.

Sus pies de arcilla,
el corazón hecho tinta.


Su barbilla apoyada siempre
en mi pecho, sus brazos,
anudados con fuerza a mi cuello.


Sus pies de arcilla,
el corazón hecho tinta.


Ay señor, te lo suplico,
quiero una moza, para cantarle el amaeces,
quiero su fino cabello entre mis manos,
quiero sus besos, y tambien sus abrazos.


Grita fuerte el jilguero,
grita sueños al cielo.

Envueltos los pies en arcilla,
tinta en el corazón. Ana Uhía

6.2.10

Algo de poesía

Tendo como referente o poema Diez palabras de Gonzalo Escarpa, os alumnos de 2º ESO crearon o seu propio poema coas súas dez palabras favoritas. Velaí unha mostra do recollido.

Sólo diez palabras                                                                     


Son diez palabras,
diez palabras que me gustan,
las que aquí os voy a citar.

No sé el orden,
ni lo creo saber,
aunque puede que océano
una de las diez
llegue a ser.

De segundo plato,
vegetales variados
os pienso servir,
tomate, cebolla, lechuga;
ensalada.

Lobos, son bestias,
hombre-lobo, ser humano,
persona, no existe.
Hombre-lobo es la tercera palabra.

Luz es la cuarta palabra,
que proviene del Sol,
Sol amarillo y naranja
protector de su legendario esplendor.

Alemania ya es la quinta,
escalofrío es la sexta,
la sexta es un canal,
pero no mi séptima.

Mi séptima es colibrí,
pequeño y danzarín,
burbuja es la octava
que por el mar flotaba.

Antiguo su inicio
fantasmal y ancestral,
la palabra primitivo.

Última décima,
once menos uno,
árboles de letra…
El bosque.
                                RODIÑO BALBOA, Ricardo



Mis diez palabras.

Voy a elegir diez palabras,
diez palabras voy a elegir,
solo diez palabras.

La palabra primera
será fotografía
porque con  ella
puedes expresarlo todo
sin ninguna palabra.

La segunda va a ser,
todo, una palabra
que lo dice todo,
pero sin decir nada.

En tercer lugar,
ordenador, mp4,
móvil, y DVD
son las nuevas tecnologías.

Sólo me quedan cuatro
cuatro sólo me quedan
cuatro palabras sólo.

Una de estas cuatro
será la familia,
la que te apoya y
comprende
en los momentos duros.

La octava palabra
será sandía,
porque por fuera
es dura,
pero en su interior tierna.

La novena será trofeo,
una chatarra
que no sirve para nada
sino por reconocimiento.

Y la última palabra
la última palabra
es cuadro, porque
te diviertes pintando.

Estas son mis diez palabras,
mis diez palabras estas son ,
Ahora que ya te las he dicho
dime tú cuales son.

                                          SUEIRO FERNÁNDEZ, Alberto



Dime cuales son tus palabras favoritas
y te diré quien eres.

Para mí
la primera otorrinolaringólogo
porque es larga
y se puede usar de título.


La 2 podría ser
un adjetivo en femenino
tacaña.


La tres, caúcaso
no necesita explicación.
4 pincel
5 terrible


esternocleidomastoideo puede ser la sexta,
aunque tal vez algo rebuscada,
mamá sería más fácil
pero también más tonto.


La siete llamarada
podría escoger diablo
pero prefiero hielo,
sí, hielo es la octava.


La novena palabra es psicótico
(siempre me gustó).


La décima fin.


                                              ADRIÁN MELÓN






29.7.09

Decálogo de escritor

Autor: Manuel Darriba

1. Amar os máis grandes. Aspirar a medirse só con eles.
2. Non imitar a escritura dos mestres. Imitar a súa ambición.
3. Afastarse do clasicismo que se admira. Buscar vieiros novos para penetrar no que non se coñece. Abrilos un mesmo.
4. Ser obsesivo. Seguir o torturante camiño: desbotar, corrixir, destruír… Ir máis alá.
5. Non ter présa por publicar. Decidir o momento.
6. Non mirar atrás. Atrás non queda nada.
7. Non escribir para ser querido. Non escribir para ser odiado. A arte non é unha biografía.
8. Pór o texto por diante, ata desaparecer como persoa no momento en que xorde o escritor.
9. Ser incapaz de vivir sen literatura.
10. Ser consciente de que o resto é silencio.

Vía: Blog Galaxia

27.6.09

¿Por que escribir?


Está a páxina en branco e o tema que che obsesiona. Está a historia que quere dominarte e está a túa resistencia a que iso suceda. Está o teu desexo de liberarte daquilo, desa servidume, facer xatos, facer calquera outra cousa. Facer a coada, ver unha película. Están as palabras coas súas inercias, os seus matices, as súas insuficiencias e a súa grandeza. Están os riscos que corres e a serenidade que perdes, e a axuda que che chega cando menos o esperas. Está a revisión minuciosa, as tachaduras, as páxinas engurradas que inundan o chan de papeis para tirar. Está a frase que sabes que vas conservar. Ao día seguinte a páxina en branco. Entrégaste a ela como unha sonámbula. Algo che empuxa, que logo non podes recordar. Miras o que escribiches. É inútil. Empezas de novo. Nunca é máis fácil.
Margaret Atwood, Premio Príncipe de Asturias das Letras no ano 2008
Libro: A maldición de Eva.

27.4.09

A palabra.

Unha única palabra entre miles e millóns delas. ¿Cal elixo? ¿ podo casalas entre elas?
AMIGOS
Ya que sin amigos, es casi imposible vivir, pues con ellos te desahogas y te diviertes.

FELICIDAD CON CARCAJADAS
Siempre recordaré aquel día de invierno en clase de la Srta. García, pues yo, Marga, tuve que elegir entre la felicidad y las carcajadas. Todo comenzó con un debate que nuestra profesora convocó, teníamos que elegir entre la felicidad y las carcajadas. Todos ya habían escogido, sólo faltaba yo. Estaba indecisa, pues mis amistades estaban divididas y no sabía que hacer. En un momento del tiempo, decidí lo que iba a decir, escogí las dos opciones, pues formé un grupo de felicidad con carcajadas.
Mónica 1ºA
FELICIDAD:
Porque la felicidad es algo que desde mi punto de vista tendría que estar presente en la vida de todas las personas día a día.

LA FELICIDAD ES LO QUE TRANSMITEN LOS AMIGOS
Ana era una niña feliz, contenta y traviesa, pero lo más importante que tenía, eran sus amigos. Ana le confiaba muchos secretos, y literalmente hablando fue como si la apuñalaban por la espalda, pero de lo que Ana no se había dado cuenta es que seguía teniendo amigos de verdad que la harían feliz durante toda su vida.

Sandra 1ºA
CARCAJADA:
Una carcajada le alegra el día a cualquiera, porque te hace feliz y solo con leerla ya te alegras.
Claudia 1ºA
VIDA:
Porque para mi, significa todo, desde una sentencia involuntaria, hasta un paraíso de inconcruencias. Habitada de todo tipo de seres, capaces de todo, entre los que se encuentran la raza humana.

EL MIEDO ES DIVERSIÓN
Miguel era un niño acomplejado por su pánico, a tener miedo, todos se reían de él, porque, cada vez que lo tocaban, aunque fuera sin querer, y él estaba entretenido, gritaba de terror, lloraba hasta no poder. Pasado el tiempo, se hizo mayor, y con 15 años, apenas salía de casa, pero después de tanto cavilar, durante todo ese tiempo que se encontraba solitario, se dio cuenta, de que porque no reírse cuando el resto lo hacía. Miguel hizo que su pánico fuera desapareciendo, y comenzó a reírse, a carcajada perdida entre las masas de las personas.
Lara 1ºA

AMIGOS:
La escojo porque nunca puedes estar solo, y siempre tienes que estar acompañado. Esta palabra para mí me dice compañerismo, sinceridad, pero siempre amistad.

LA AMISTAD EN EL FÚTBOL
Un niño, llamado Juan, de mediana edad tenía pocos amigos en el colegio y nunca jugaba a nada. La madre lo apuntó a fútbol y todos los niños se quedaron asombrados viéndolo jugar. Desde aquella Juan conoce a todos los niños del colegio y todo esto por saber jugar al fútbol.

ABSTRATO
Significa que aunque algo no se entienda tiene un significado difícil de entender, pero importante.
Andrea 1ºA

MANOLITO
Una vez un niño enamorado del fútbol sueña con entrar en la liga nacional. Su nombre era Manolito y jugaba al fútbol con Carlos, Luís y Juan sus mejores amigos. Cada domingo van al parque a entrenarse y no solo por la liga nacional sino por la alegría que sienten al jugar.
Paula 1ºA